ik zat vanavond die nieuwe foto’s van Emiel van de pre-schools eens te bekijken en ik kwam deze foto van Neno tegen. Het lijkt me een mooi idee om Neno eens aan jullie voor te stellen, Neno is ‘something special’.

Neno kwam binnen toen ik ongeveer een maand op de pre-schools aan de slag was. Hij werd toegelaten op de pre-school omdat verondersteld werd dat hij ontwikkelingsproblemen had en het goed leek om hem een tijdje te observeren. Neno bleek inderdaad een bijzonder joch. Hij wist zich niet zo goed raad met andere kinderen en in zijn enthousiasme was schoppen en slaan vaak zijn manier van contact zoeken.

Ook met mij wist hij niet zo goed hoe hij contact moest maken. De eerste tijd liep ik op de pre-schools vaak op slippers maar omdat de docenten nette kleren kunnen waarderen kocht ik zwarte schoentjes. Hier zag Neno zijn kans, vol triompf stampt hij nu enthousiast met zijn stoffige schoenen op mijn voeten om mijn zwarte schoenen en stuk minder zwart achter te laten. Het is inmiddels onze traditionele begroeting geworden.

Rianne leerde ook Neno’s enthousiasme kennen. Zij meet van alle kinderen de cognitieve en sociaal emotionele ontwikkeling door middel van een aantal taakjes die ze in een apart lokaal met de kinderen doet met behulp van een van de docenten. Met vol enthousiasme storte Neno zich op de test, en ramde mijn zijn handjes op alle mooie plaatjes die hij te zien kreeg (van de test begreep hij weinig). Nu komt hij iedere dag dat Rianne aan het testen is ergens tijdens een wisseling van de kinderen het test lokaal instormen om hoopvol op de ‘test stoel’ te gaan zitten om getest te worden. Stuur je hem dan weg? Natuurlijk niet, hij mag iedere dag even alle plaatjes aanraken en vertrekt daarna weer tevreden het lokaal…

Ook Emiel leerde Neno kennen. Hij kwam met zijn foto camera foto’s maken op de pre-schools ( de foto’s op het filmpje zijn van Emiel!) en ik waarschuwde dat Neno nogal enthousiast en bovendien sterk was. Emiel zat op zijn hurken en vroeg mij wie Neno dan was. Op dat moment kwam Neno aan scheuren om Emiel’s camera vast te grijpen, waardoor Emiel met een mooie zwaai naar achter duikte en nog NET OP TIJD zijn camera stevig kon vast grijpen voordat die ook een zweef duik zou maken. Dat was Neno dus…

Gelukkig, Neno leert steeds meer en ontspant zich zo langzamerhand wat meer en begint de docenten te vertrouwen. Vandaag zag ik hem zelfs een ander kindje vooruit duwen die op een nieuwe fiets zat!

Dikke kus, Jorien

Een reis waar je met 140 km/uur zo’n 2,5 uur over doet.

Onderweg zagen we iets kleins over straat lopen, zwart, vier poten. Te klein voor een aapje, maar wat dan wel? Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het een heel jong katje was dat over de weg zwalkte. “Gelukkig niet geraakt en aah wat zielig” waren onze eerste reacties. Tweede reactie: “Dit wordt zijn dood en we moeten hem redden!”.

Een U-turn was het antwoord en even later zaten er drie dames én een jonge kitten in onze auto! Eerst naar Polokwane, om mijn verlengde visum op te halen, daarna terug naar Groblersdal en op weg naar de (gelukkige bevriende) dierenarts.

Een gezonde kitten (met vlooien en een oog infectie) maar verder een stoer ventje. Daarna door naar de super markt voor voer, een kattenbak en speeltjes. Daarna rond gebeld voor een thuis voor het beestje over 4 weken, nu ook al een nieuw baasje gevonden.

Dus, daar zitten we dan vanavond, ineens met een nieuw jonge huis genoot, genaamd `van oranje´. We hadden hem liever poes genoemd, omdat dat hier vagina betekend en een absoluut verboden woord is. Maar Gert adopteer straks de kitten alleen met zijn achternaam, ´van oranje´, ok, een concessie die we wel willen maken.

Kus, Jorien

de eerste foto’s!

En een filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=7QKJcMSxfn4

Allereerst: veel dank aan de mensen die al geld hebben over gemaakt voor de pre-schools van Ndlovu!

Dan: Ik hoop dat er nog meer mensen wat geld over hebben voor de pre-schools, je zou de kids daarmee erg helpen!

Heb je het filmpje nog niet gezien? Klik dan hier.

Kus, Jorien

Wist-je-datje-1: De witte mensen hier dat hele WK voetbal maar niets vinden? Voetbal is een zwarte-mensen-only sport.

Wist-je-datje-2: Het vandaag freedomday is, om de afschaffing van de apartheid te vieren?

Niet zo’n maar een kerk maar een full blown haleloeja kerk! Natuurlijk willen we dat. Emiel is bezig met een road trip en moest daarom overslaan, dus bleven Petina en ik over. Vandaag was het zo ver, om 10:00 vanochtend begon de dienst. Best spannend om als witte knakker zo’n over duidelijk helemaal zwarte wereld in te gaan. Die spanning bleek nergens voor nodig, want we kregen een ontzettend warm onthaal. Zelfs de pastoor kwam ons persoonlijk begroeten en riep wel tien keer uit dat we ‘more than welcome’ waren.

Daarna begon het dansen, zingen en de bulder preken over hoop, identiteit en God. Indrukwekkend, kippenvel, hartverwarmend. Mooi vond ik dat iedereen die een inbreng heeft van harte welkom is; om goed nieuws te melden, slecht nieuws te melden, een lied, wat extravagante dans moves maar ook wanneer mensen in alle heftigheid in huilen uitbarsten is dat ok. Dat laatste was wel even schrikken, toen er een dame voor in de zaal op de grond zakte en schokkend huilend en gillend over de grond rolde. Shoky was de schrik in onze gezichten en vertelde dat dit nodig was om God echt toe te laten in je ziel, het is een mooie gebeurtenis. Jeetje.

Aan het eind van de dienst kwam Shoky nog even in actie om ons voor te stellen aan de kerk gemeenschap, wie we waren, wat we kwamen doen in Zuid Afrika en dat ze zoveel van ons hield (Shoky schuift het niet onder tafels en stoelen dat ze graag met ons mee naar Nederland zou komen). Een daverend applaus en twee huilende blanke meisjes, niet gewend aan zoveel emoties, poef..

Na de dienst werden we door werkelijk iedereen dood geknuffeld. Daarna op naar huis, gelukkig, want we waren gelukkig maar wel dood op!

Kus

zoals jullie waarschijnlijk weten ben ik bezig met onderzoek op de twee pre-schools van Ndlovu: Tholulwazi en Kopanang, in Elandsdoorn in Zuid Afrika. Het is duidelijk dat de docenten ontzettend hen best doen om de kinderen goed onderwijs te bieden maar er mist nog zoveel materiaal dat de onderwijs kwaliteit behoorlijk beperkt wordt. Daarom willen wij (Rianne, Petina & Jorien) geld inzamelen om materiaal te kunnen kopen voor de pre-school waardoor we de kwaliteit van de school kunnen verbeteren en daarmee de toekomst van de kinderen in het township Elandsdoorn.

We hebben hiervoor een filmpje gemaakt. Wij hopen dat jullie misschien wat geld over hebben voor de pre-schools en het filmpje misschien zelfs willen doorsturen naar anderen die misschien ook zouden kunnen helpen. Alle hulp is heel erg welkom!

Jorien

Klik hier voor het filmpje.

Wanneer je net aankomt ben je al snel onder de indruk en ben je best tevreden met zulke foto’s:

(echt, krokodillen als je heeeeeeeel goed kijkt)

een aap in de kruin van de boom?

Een zebra?

Maar dan krijg je borden als deze:

En even later krijg je plaatjes als deze:

En nijlpaarden!

Daarna was het tijd voor een

En dat maakte alles nog gezelliger

Tot snel!

Op onze reis kwamen we achtereen volgens door Middelburg, Ermelo, met afslagen naar Amersfoort en Utrecht.

Daarna langs Swaziland (met zijn gekke koning)

en op naar Kwazulu-Natal, woonplaats van de Zulu’s.

Mooi toch?

Even geleden bleek dat nijlpaarden minstens zo dik en lelijk als bezongen, maar een heel stuk minder lui. In Zuid Afrika staan nijlpaarden bovendien bekend als behoorlijk gevaarlijke dieren (sterker nog, gevaarlijker dan leeuwen, buffels, neushoorns en luipaarden)!

Tijdens een mooie trip met een kajak op een meer vol krokodillen in St. Lucia stuitten wij op een flinke nijlpaarden familie, 19 in totaal. Een jong mannetje voelde zich vervolgens geroepen zijn mannelijkheid te bewijzen en zette de  achtervolging op ons in. Dan blijkt hoe verdomd snel een nijlpaard kan zwemmen. Niks lui, maar nog steeds dik en lelijk!

Vandaag is Emiel aangekomen, die na een verfrissende duik in het zwembad direct weer achter zijn macje kruipt. Mailtjes, blogjes, twitter, de hele boel wordt trouw bijgehouden. Ik krijg er spontaan een verplichtings gevoel van om mijn blog ook maar weer eens op te frissen, dus bij deze

Ik ben benieuwd hoe Emiel het hier vindt. Aan zijn kritische vragen, bijvoorbeeld over contact met zwarte mensen en het constante auto gebruik merk ik dat hij pas net hier is. Waarom hebben jullie nauwelijks zwarte vrienden? Waarom ga je met de auto naar de supermarkt, zo leer je toch nooit mensen kennen op straat? Het leven is hier anders, zwart en wit zijn straks gescheiden in het dagelijks leven, afstanden zijn groot en de zon is heet waardoor je alles met de auto doet en veiligheid is een issue waardoor je allerlei dingen moet laten die je graag had willen doen. Maar door zijn vragen ga ik me wel afvragen: Ben ik me te makkelijk gaan aanpassen? Word ik langzaam een racist? Word ik lui?

Wat betreft de gescheiden werelden weet ik dat ik mijn best heb gedaan. Realiteit is dat je hier ‘s avonds niet heen en weer moet crossen tussen Elandsdoorn (waar de zwarte bevolking voornamelijk leeft) en Groblersdal (waar wij wonen), dus gezellig wat drinken met mensen die je hebt leren kennen daar is gewoon lastig. Gelukkig is overdag het contact goed en werd Rianne en mij laatst gevraagd of wij na ons onderzoek niet op de preschool wouden komen werken door de juffen. Mooi compliment toch?

Wat betreft de andere kritische vragen van Emiel is mijn plan de aankomende tijd eens aan te kijken hoe Emiel het aanpakt. Heeft hij andere oplossingen of komt hij uit op dezelfde antwoorden? We gaan het zien.

Ook van jullie kreeg ik een aantal keer een kritische opmerking: er moeten meer foto’s bij! Dus bij deze nog wat foto’s (voornamelijk van Rianne’s camera)

Tot snel(ler)!

Gelukkig hoefden we niet bij de bakken neer te gaan zitten en waren er genoeg mensen die blij waren dat we alsnog naar de rugby wedstrijd in het dorp zouden komen kijken. Ontzettend saaie sport, maar volgens mij was ik niet de enige die dat dacht. De hele zijlijn stond vol barbecues, de wedstrijd was eerder een soort achtergrond beeld bij een massale braai! Zuid Afrikanen zijn onwijs gast vrij, dus wij werden de rest van de avond voorzien van drank en vlees. De Zuid Afrikanen doen niet aan bier of wijn en blijven in plaats daarvan maar shotjes sterke drank aanvoeren. Zodat, wanneer je niet uitkijkt,  je binnen een uur geen rechte lijn meer kunt onderscheiden op het rugby veld…

Voor de mensen hier uit het dorp zijn we een hele toeristische attractie. Vrijdag was het zelfs zo erg dat we op de terug weg naar huis een extra blokje om moesten rijden om dat een oud vies mannetje achter ons aan reed omdat hij wel erg graag wou weten waar wij wonen. Jakkie. Gelukkig wordt er goed voor ons gezorgd en worden we door een hele stoet auto’s thuis gebracht.

Zaterdag kregen we bezoek van de ‘man of the match’ en een vriend van hem en bleek het alweer tijd om te braaien. Dit keer aan een rivier met krokodillen in plaats van aan het rugbyveld. Na een mooie zonsondergang weer lekker naar huis en vandaag hebben we lekker een beetje thuis gehangen, aan het zwembad.

Morgen weer aan de slag op de preschool. Ik zal van de week wat foto’s maken daar, om te laten zien. De reis naar de preschools is nog een heel avontuur. We hebben een autotje gehuurd waarmee we dagelijks zelf naar de preschools rijden die een half uurtje verder op liggen. Ik race inmiddels al best heel stoer in mijn witte Kia Picanto over de Zuid Afrikaanse wegen. Hier en daar moeten we een pothole in de weg (ik begreep dat jullie wegen daar ook al last van hebben?), een koe, een meute geiten of een dronken afrikaan ontwijken. Halverwege houdt de weg ineens een tijdje op en rijden we over een soort zand pad (wat indrukwekkende stofwolken oplevert!). Als we dan aankomen in het township, Elandsdoorn, rijden we weer op een zandpad, dit keer met indrukwekkende hobbels en bobbels, waardoor ik af en toe me afvraag hoe stevig de vering van een Kia  is.

Goed, tijd om te slapen, want ik word morgen weer op tijd uit mijn bed gebrand. Ik zal snel eens een filmpje maken van onze trip naar de preschools in Elandsdoorn!

Kus, Jorien