Lieve allemaal,
ik zat vanavond die nieuwe foto’s van Emiel van de pre-schools eens te bekijken en ik kwam deze foto van Neno tegen. Het lijkt me een mooi idee om Neno eens aan jullie voor te stellen, Neno is ‘something special’.
Neno kwam binnen toen ik ongeveer een maand op de pre-schools aan de slag was. Hij werd toegelaten op de pre-school omdat verondersteld werd dat hij ontwikkelingsproblemen had en het goed leek om hem een tijdje te observeren. Neno bleek inderdaad een bijzonder joch. Hij wist zich niet zo goed raad met andere kinderen en in zijn enthousiasme was schoppen en slaan vaak zijn manier van contact zoeken.
Ook met mij wist hij niet zo goed hoe hij contact moest maken. De eerste tijd liep ik op de pre-schools vaak op slippers maar omdat de docenten nette kleren kunnen waarderen kocht ik zwarte schoentjes. Hier zag Neno zijn kans, vol triompf stampt hij nu enthousiast met zijn stoffige schoenen op mijn voeten om mijn zwarte schoenen en stuk minder zwart achter te laten. Het is inmiddels onze traditionele begroeting geworden.
Rianne leerde ook Neno’s enthousiasme kennen. Zij meet van alle kinderen de cognitieve en sociaal emotionele ontwikkeling door middel van een aantal taakjes die ze in een apart lokaal met de kinderen doet met behulp van een van de docenten. Met vol enthousiasme storte Neno zich op de test, en ramde mijn zijn handjes op alle mooie plaatjes die hij te zien kreeg (van de test begreep hij weinig). Nu komt hij iedere dag dat Rianne aan het testen is ergens tijdens een wisseling van de kinderen het test lokaal instormen om hoopvol op de ‘test stoel’ te gaan zitten om getest te worden. Stuur je hem dan weg? Natuurlijk niet, hij mag iedere dag even alle plaatjes aanraken en vertrekt daarna weer tevreden het lokaal…
Ook Emiel leerde Neno kennen. Hij kwam met zijn foto camera foto’s maken op de pre-schools ( de foto’s op het filmpje zijn van Emiel!) en ik waarschuwde dat Neno nogal enthousiast en bovendien sterk was. Emiel zat op zijn hurken en vroeg mij wie Neno dan was. Op dat moment kwam Neno aan scheuren om Emiel’s camera vast te grijpen, waardoor Emiel met een mooie zwaai naar achter duikte en nog NET OP TIJD zijn camera stevig kon vast grijpen voordat die ook een zweef duik zou maken. Dat was Neno dus…
Gelukkig, Neno leert steeds meer en ontspant zich zo langzamerhand wat meer en begint de docenten te vertrouwen. Vandaag zag ik hem zelfs een ander kindje vooruit duwen die op een nieuwe fiets zat!
Dikke kus, Jorien
Geplaatst opmei 13, 2010
0