Haleloeja!

Van de week vroeg onze schoonmaakster, Shoky of we op zondag met haar mee wouden gaan naar haar kerk.

Niet zo’n maar een kerk maar een full blown haleloeja kerk! Natuurlijk willen we dat. Emiel is bezig met een road trip en moest daarom overslaan, dus bleven Petina en ik over. Vandaag was het zo ver, om 10:00 vanochtend begon de dienst. Best spannend om als witte knakker zo’n over duidelijk helemaal zwarte wereld in te gaan. Die spanning bleek nergens voor nodig, want we kregen een ontzettend warm onthaal. Zelfs de pastoor kwam ons persoonlijk begroeten en riep wel tien keer uit dat we ‘more than welcome’ waren.

Daarna begon het dansen, zingen en de bulder preken over hoop, identiteit en God. Indrukwekkend, kippenvel, hartverwarmend. Mooi vond ik dat iedereen die een inbreng heeft van harte welkom is; om goed nieuws te melden, slecht nieuws te melden, een lied, wat extravagante dans moves maar ook wanneer mensen in alle heftigheid in huilen uitbarsten is dat ok. Dat laatste was wel even schrikken, toen er een dame voor in de zaal op de grond zakte en schokkend huilend en gillend over de grond rolde. Shoky was de schrik in onze gezichten en vertelde dat dit nodig was om God echt toe te laten in je ziel, het is een mooie gebeurtenis. Jeetje.

Aan het eind van de dienst kwam Shoky nog even in actie om ons voor te stellen aan de kerk gemeenschap, wie we waren, wat we kwamen doen in Zuid Afrika en dat ze zoveel van ons hield (Shoky schuift het niet onder tafels en stoelen dat ze graag met ons mee naar Nederland zou komen). Een daverend applaus en twee huilende blanke meisjes, niet gewend aan zoveel emoties, poef..

Na de dienst werden we door werkelijk iedereen dood geknuffeld. Daarna op naar huis, gelukkig, want we waren gelukkig maar wel dood op!

Kus

Geplaatst in:Reis verhaal